Ад родных ніў, ад роднай хаты...

Нечакана знайшла такую вось навіну:
"Беларусь і Расія вядуць перамовы па стварэнні фільма па матывах рамана Ўладзіміра Караткевіча "Чорны замак Альшанскі"."
Поўны тэкст тут:
www.euroradio.fm/by/1019/news/40210/

"Дзякуючы падобнай кінакарціне расійскі глядач зможа пазнаёміцца з беларускай літаратурай, а беларускі глядач убачыць свой улюбёны раман у сучасным кіно”."
Пытаньне: а на якой мове? Расейскі глядач можа абыйсьціся і субтытрамі па-расейску.

Нехта чакае свайго Рамэа, нехта марыць аб містэры Дарсі, хтосьці спадзяецца, што вось-вось здалёк убачыць пунсовыя ветразі і Грэя...усё ня тое...Рамэа - зялёны юнак, не вядома ці не ашчавее яго каханьне ад часу. Дарсі  - занадта фанабэрысты, не вытрымае ён тутэйшых нораваў. Грэй...каб яго чакаць, трэба ехаць за мяжу ці яго ветразям прабірацца праз нашыя рэчкі. А што калі паблізу нават і возера няма? Ды й навошта? Навошта чакаць іншаземных прынцаў, калі ёсьць свой беларускі Алесь Загорскі?:)

Калі я ад'язджала, сяброўкі зрабілі альбом для мяне з фатаздымкамі, пажаданьнямі, газэтнымі нататкамі. І ёсьць там гэты верш:

На Беларусі зоркі - слёзы Бога...
Яны лятуць у кожную душу.
Ніколі ў гэтых зорак і нічога
Я не прасіў, а сёння папрашу:

Народжаны паэзіяй начною
І створаныя музыкай начной,
Жывіце, зоркі, ярка нада мною,
Да раніцы жывіцe нада мной.
...
І каб выгнанніку было нягорка,
І каб яму сярод чужынных зор
Адна свая заўжды свяціла зорка
І клікала сюды, дзе родны двор...

Хаваючыся ў ранішняй магіле,
Вы абяцайце кожнаму і ўсім,
Што вечарам ізноў на небасхіле
Раскінеце бясконцы свой кілім.

Ужо тыдзень, як прыйшла вясна ў горад. На кожнай вуліцы дрэвы з бялюткімі альбо ружаватымі кветачкамі. Яны хутка адквітнеюць, на жаль..але вясенні настрой застанецца, спадзяюся, ў кожнага жыхара.
Зь цьвіценьнем гэтага дрэва пачынаецца ня толькі вясна, але і новы год па традыцыйнаму каляндару, і  для мяне трэці год вучобы. Як заўсёды, шмат спадзяваньняў, плянаў і чаканьняў  заўтрашняга дня, каб пабачыць, што новае і незабывальнае ён прынясе.